Het Geluid is een interdisciplinair theatercollectief.
Gevestigd in een oude cementfabriek in Maastricht. Nederland.
De stad die symbool staat voor Europese economische samenwerking
Een stad die ligt op het knooppunt van verschillende landen, talen en invloedsferen. Cultureel gezien is zowel Brussel, Amsterdam en het Ruhrgebied vlakbij.
Het Geluid probeert door voorstellingen te ontwikkelen samen met dansers, wetenschappers, journalisten, musici, filosofen, operazangers en acteurs de grenzen te beslechten van de verschillende disciplines.
We werken veel rond teksten die nooit voor het theater bedoeld zijn. We vinden in muziektheater en het denken daarover vormen die de grote menselijke thema’s goed kunnen dragen. We ontdekken dat onze voorstellingen in een andere context steeds net iets anders betekenen. Internationaal werken is een goede remedie tegen vooringenomenheid. We proberen ons steeds weer herinneren dat samen leven meer is dan alleen handel met elkaar drijven.
onze missie luidt al een aantal jaren:
“Dwars door de constante toevoer van beelden, geluiden en impulsen. Dwars door de vaak platte waan van de dag heen op zoek naar wezenlijke reflectie. Dwars door alle ruis op zoek naar een betekenisvol geluid.”
De verhalen die wij vertellen zijn geen verhalen in de klassieke zin van het woord. Geen verhalen waarin helden worden tegengewerkt waarna ze toch overwinnen. Onze verhalen zijn cultuurbeschouwingen waarin wij reflecteren op de gemeenschap waarin wij leven. Vanuit een thema onderzoeken we de samenleving. De samenleving die een groot, politiek geheel is, maar ook weer zo klein is als de mensen die erin leven. Zo behandelt de voorstelling ‘L’intrus Fremdkörper 2#’ tegelijkertijd een hartpatiënt die om moet leren te gaan met een vreemd hart in zijn eigen lijf, een brassband die onverwacht de veilige theaterzaal komt binnen denderen en immigrantenproblematiek. In ‘Life is To Good te be True’ worden een popsociologe, een journalist die stiekem een pathologische leugenaar is en Lady Gaga door één en dezelfde persoon gespeeld. Alle drie de personages worstelen met de werkelijkheid in een maakbare samenleving. Theater maken is voor ons een humanistische bezigheid. We leven in een wereld waarin we worden overspoeld door beelden, geluiden en betekenissen. Waarin de veelheid van informatie het soms moeilijk maakt betekenis te geven.
Daarom luidt onze missie al een aantal jaren:
“Dwars door de constante toevoer van beelden, geluiden en impulsen. Dwars door de vaak platte waan van de dag heen op zoek naar wezenlijke reflectie. Dwars door alle ruis op zoek naar betekenisvol geluid.”
De verhalen die wij vertellen zijn geen verhalen in de klassieke zin van het woord. Geen verhalen waarin helden worden tegengewerkt waarna ze toch overwinnen. Onze verhalen zijn cultuurbeschouwingen waarin wij reflecteren op de gemeenschap waarin wij leven. Vanuit een thema onderzoeken we de samenleving. De samenleving die een groot, politiek geheel is, maar ook weer zo klein is als de mensen die erin leven. Zo behandelt de voorstelling ‘L’intrus Fremdkörper 2#’ tegelijkertijd een hartpatiënt die om moet leren te gaan met een vreemd hart in zijn eigen lijf, een brassband die onverwacht de veilige theaterzaal komt binnen denderen en immigrantenproblematiek. In ‘Life is To Good te be True’ worden een popsociologe, een journalist die stiekem een pathologische leugenaar is en Lady Gaga door één en dezelfde persoon gespeeld. Alle drie de personages worstelen met de werkelijkheid in een maakbare samenleving. Theater maken is voor ons een humanistische bezigheid. We leven in een wereld waarin we worden overspoeld door beelden, geluiden en betekenissen. Waarin de veelheid van informatie het soms moeilijk maakt betekenis te geven.
Daarom luidt onze missie al een aantal jaren:
“Dwars door de constante toevoer van beelden, geluiden en impulsen. Dwars door de vaak platte waan van de dag heen op zoek naar wezenlijke reflectie. Dwars door alle ruis op zoek naar betekenisvol geluid.”